Chorzów, czerwiec 2025

Apetyt na poziomki

 

Diana poszła na poziomki do lasu na polanę,

Ale one jeszcze niedojrzałe, były bielą zalane.

No to rozebrała się do swej kształtnej białości,

A poziomki zawstydzone zaczerwieniły się,

Jak tego oczekiwała, do pełnej wspaniałości.

 

Uradowana nazbierała owoców spory koszyczek 

I wyszła z lasu, z onieśmieleniem o prztyczek –

że gdy się ubierze one wrócą do swej bieli.

Na myśl o tym postanowiła zaczekać do niedzieli,

 

Ale ukryła się w białej pościeli naguśka.   

Przyjaciel pomyślał, że to nie na żarty –

stąpanie po marzeniach i ta jej buźka

I nie zauważył koszyczka, pogubili się

W poziomkach i szukali do rana,

Wyfrunęli w kwiecie tulipana.

Rys. Katarzyna Zalepa,„Angora” Nr 25, czerwiec 2026

 

 

Eugeniusz Rychlicki

Ciepły piec

 

Oparty o ciepły piec kaflowy wyrywkowo

chłodnej wiosny, unoszę się faliście do stron

wydartych z kalendarzy, wytartych gumką myszką,

z kilku łzami na igliwiu sosny.

 

Zaglądam do dzieży wspomnień, do ostów

i powojów, z czarcim żebrem i komosą,

próbuję gorzkiego piołunu

i podziwiam podbiały w podkoszulkach.

Brodzę w złotych zbożach niby

w piaskach pustyni w lipcowym słońcu,

tęsknię do tamtej ciszy gładzącej policzki lasu.

Schylam się i wącham aksamitki, podziwiam

białe i czerwone pąki koniczyny na czapie

zagonu między włosami darni.

Spadam w kałuże na polnych drogach,

gubię tęsknotę w kurzu za bryczką.

 

Gdy Euterpe odejmuje od ust aulos

słyszę zapomnianą piosenkę o łubinie

żółtym jak żółtko i pszczoły grające

w gorczycy ukrywającej subtelności musztardy.

Zauważam i seradelę, zjadaną wieczorem

przez sarny. Błądzę w zagajniku kukurydzy

osłaniającej słoneczniki niby słońca wielu słońc. 

Potykam się i o kępy zapomnianych zdarzeń.

Wykąpany w słodkich wodach 

czuję zapach skwierczących na patelni plendzów.

 

Wracam tam, gdzie moje korzenie.

Śnię teraźniejszość przyjazną życiu,

z dotacją i premią, bez domieszki NO2 z diesla.

Taką mniej doskonałą,

niż posąg młodości,

ale przezroczystą, która potrafi

barwnie się wstydzić.

Barcin, kujawsko-pomorskie.

Źródło: Internet

 

 

 

 

W ławce szkolnej, tak było… Ławka była dodatkiem

do nagrody literackiej ZO ZNP w Chorzowie. Wyk. EuRy

 

O egzaminie

 

Zdawali z tego przedmiotu,

Który całkuje całusy, różniczkuje róże

I wchodzi w zmowę z logarytmem.

W pewnym momencie ciszy komisja

Usłyszała trzepot skrzydeł.

Przez uchylone okna wleciały

Pterodaktyle z późnej jury.

Czas biegnie do tyłu?

A jeśli to drony wielkości trzmiela?

Czyżby ktoś chciał ściągać?

Może skarpety…

Czy one są efektem rozwiązań

Równań kwadratowych?

 

Może być tak, że trudniej zepsuć niż naprawić.

Coś w tym jest. Chcieliby, żeby nauczyciel

Karmił się światłem, może wtedy

Czytaliby jego myśli.

Czy o to chodzi, gdy stan nerwowości

Wyzwala burzę.

Trzeba wrócić do milczenia.

Warunek konieczny

Do skupienia się na tym, co najważniejsze.

Zjeżdżajcie pterodaktyle, możecie windą.

 

Nam potrzebna cisza.

Ściągi wsadzimy do pociągu.

Sens i rozsądek posadzimy

Przy stolikach szkolnych.

 

Zadbamy o to, by nie wbito

W ten trud żadnej drzazgi.

Koniec niech nie czepia się początku,

Lecz schowa się w arkuszu.

 

Mówi się, namyśl się dobrze

I zrób na odwrót.

To nie jest sine qua non¹⁾ 

I proszę tego nie robić.

 

¹⁾               warunek konieczny i niezbędne działanie.

 

październik 2025.

 

Wiersz nagrodzony w Konkursie Literackim

O Złotą Wieżę Piastowską w Cieszynie,

grudzień 2025

Pterodaktyl. Źródło: Internet

 

Fot. E.R.